معرفی بازی FIFA Soccer 96

آیا تا‌به‌حال به این فکر کرده‌اید که دقیقاً در چه نقطه‌ای از تاریخ، مرز میان یک بازی ویدئویی ساده و یک شبیه‌ساز واقعی فوتبال شکسته شد؟ تصور کنید در اواسط دهه نود میلادی هستید؛ دورانی که گرافیک‌های دو‌بعدی تخت و اسامی ساختگی بر دنیای بازی‌ها حکومت می‌کردند. ناگهان عنوانی وارد بازار می‌شود که نه‌تنها قواعد بازی را تغییر می‌دهد، بلکه استانداردی را تعریف می‌کند که تا سه دهه بعد همچنان پابرجاست. بازی FIFA Soccer 96 تنها یک بروزرسانی سالانه نبود؛ بلکه حکم ورود رسمی صنعت بازی‌های ورزشی به عصر مدرن را داشت. این اثر که توسط استودیوی کانادایی Extended Play Productions (که بعدها به بخشی از هسته اصلی EA Canada تبدیل شد) توسعه یافت، برای نخستین بار مفهوم «فوتبال مجازی» را به معنای واقعی کلمه محقق ساخت. اهمیت این نسخه تنها در گرافیک یا گیم‌پلی خلاصه نمی‌شود؛ بلکه این بازی نقطه عطفی بود که در آن الکترونیک آرتز (Electronic Arts) تصمیم گرفت با استفاده از قدرت سخت‌افزاری نسل پنجم کنسول‌ها، تجربه‌ای سینمایی و نزدیک به واقعیت را ارائه دهد. تا پیش از این، بازی‌ها صرفاً سرگرمی بودند، اما فیفا ۹۶ تلاش کرد تا اتمسفر استادیوم را به اتاق نشیمن خانه‌ها بیاورد. در این نوشتار ، قصد داریم لایه‌های مختلف این شاهکار کلاسیک را کالبدشکافی کنیم و ببینیم چرا پس از گذشت سال‌ها، هنوز هم به عنوان یکی از تأثیرگذارترین بازی‌های تاریخ فوتبال از آن یاد می‌شود.

انقلاب تکنولوژیک؛ ظهور فناوری استادیوم مجازی

یکی از بارزترین ویژگی‌هایی که بازی FIFA Soccer 96 را از تمام رقبای هم‌عصر خود و حتی نسخه‌های پیشین متمایز می‌کرد، استفاده جسورانه از تکنولوژی‌های نوظهور گرافیکی بود. در دورانی که اکثر سازندگان بازی همچنان به نماهای ایزومتریک ثابت و اسپرایت‌های دو‌بعدی ساده وفادار بودند، تیم توسعه‌دهنده در الکترونیک آرتز (Electronic Arts) تصمیم گرفت تا ریسک بزرگی را بپذیرد و معماری بازی را از پایه دگرگون کند. این بخش از بازی که با تبلیغات گسترده‌ای نیز همراه بود، بر پایه یک موتور گرافیکی جدید بنا شد که هدفش خلق عمق میدان و پرسپکتیو واقعی بود. این تغییر تنها یک بهبود بصری نبود، بلکه بر نحوه تعامل بازیکن با توپ و زمین نیز تأثیر مستقیم گذاشت. حرکت دوربین، زوایای دید و نحوه رندر شدن زمین چمن، همگی دستخوش تغییری بنیادین شده بودند تا حس حضور در یک ورزشگاه واقعی به کاربر منتقل شود. البته باید توجه داشت که این جهش گرافیکی بسته به پلتفرمی که بازی روی آن اجرا می‌شد، تفاوت‌های فاحشی داشت، اما هسته اصلی ایده، یعنی گذار از سطح تخت به فضای سه‌بعدی، در تمام نسخه‌ها قابل لمس بود.

تکنولوژی Virtual Stadium و تغییر زاویه دید

بخش اصلی نوآوری‌های گرافیکی در این بازی، فناوری انحصاری موسوم به Virtual Stadium یا همان استادیوم مجازی بود. این تکنولوژی به توسعه‌دهندگان اجازه می‌داد تا برای اولین بار، یک محیط کاملاً سه‌بعدی (در نسخه‌های نسل جدید مانند PlayStation و PC) خلق کنند که دوربین می‌توانست در آن به صورت پویا حرکت کند. برخلاف بازی‌های قبلی که دوربین روی یک خط صاف و موازی با زمین حرکت می‌کرد، در تکنولوژی استادیوم مجازی، دوربین قابلیت زوم، چرخش و تغییر ارتفاع را داشت تا بهترین زاویه دید را نسبت به موقعیت توپ ارائه دهد. این ویژگی باعث شد تا بازیکنان بتوانند عمق زمین را درک کنند و پاس‌های توی عمق یا سانترها را با دقت بیشتری ارسال نمایند. پیاده‌سازی این سیستم در سال ۱۹۹۵ یک دستاورد فنی خیره‌کننده محسوب می‌شد که نیازمند قدرت پردازشی بالایی بود و توانست فاصله میان بازی‌های ویدئویی و پخش تلویزیونی فوتبال را به طرز چشمگیری کاهش دهد.

تفاوت‌های فاحش میان نسخه‌های نسل چهارم و پنجم

بررسی FIFA Soccer 96 بدون اشاره به شکاف عمیق تکنولوژیک میان پلتفرم‌ها کامل نخواهد بود. این بازی در دوران گذار کنسول‌ها عرضه شد؛ زمانی که سگا جنسیس (Sega Genesis) و سوپر نینتندو (SNES) نفس‌های آخر خود را می‌کشیدند و پلی‌استیشن (PlayStation) و سگا ساترن (Sega Saturn) تازه متولد شده بودند. نسخه مربوط به کنسول‌های ۱۶ بیتی (نسل چهارم) همچنان از موتور ایزومتریک قدیمی استفاده می‌کردند و عملاً فاقد تکنولوژی واقعی سه بعدی بودند؛ اما نسخه مربوط به PC، پلی‌استیشن و ساترن، از موتور Silicon Graphics بهره می‌بردند که چندضلعی‌ها (Polygons) را جایگزین اسپرایت‌ها کرده بود. این تفاوت به حدی بود که گویی با دو بازی کاملاً مجزا روبرو بودیم که فقط نام یکسانی داشتند. در نسخه‌های نسل جدید، بازیکنان حجم داشتند و استادیوم‌ها با جزئیات هندسی دقیق‌تری طراحی شده بودند، در حالی که نسخه‌های قدیمی‌تر تنها یک بهینه‌سازی جزئی نسبت به فیفا ۹۵ محسوب می‌شدند.

گیم‌پلی و مکانیزم‌های کنترل؛ تکامل شبیه‌سازی

گیم‌پلی در FIFA Soccer 96 را می‌توان تلاش سازندگان برای ایجاد تعادل میان هیجان بازی‌های آرکید و دقت شبیه‌سازهای ورزشی دانست. تا پیش از این عنوان، اکثر بازی‌های فوتبال متکی بر سرعت غیرمنطقی، توپ‌های چسبیده به پای بازیکن و گل‌های تکراری بودند. اما در این نسخه، تیم طراحی تلاش کرد تا وزن توپ و فیزیک حرکتی بازیکنان را ملموس‌تر کند. کنترل بازی اگرچه با استانداردهای امروزی خشک به نظر می‌رسد، اما در زمان خود گامی بزرگ رو به جلو بود. اضافه شدن حرکات تکنیکی جدید، امکان ارسال پاس‌های دقیق‌تر و سیستم شوت‌زنی که نیازمند زمان‌بندی بود، باعث شد تا مهارت فردی گیمر نقش پررنگ‌تری در نتیجه بازی داشته باشد. دیگر نمی‌شد صرفاً با نگه داشتن دکمه سرعت و حرکت مستقیم به سمت دروازه گل زد؛ بلکه نیاز به استراتژی، پاسکاری و باز کردن لایه‌های دفاعی حریف احساس می‌شد. این تغییر رویکرد، فیفا را از یک بازی ساده به یک تجربه تاکتیکی تبدیل کرد.

هوش مصنوعی و رفتار بازیکنان در زمین

یکی از چالش‌های بزرگ در ساخت بازی‌های ورزشی دهه ۹۰، طراحی هوش مصنوعی (AI) بود که رفتاری منطقی از خود نشان دهد. در FIFA 96، پیشرفت قابل توجهی در این زمینه دیده شد. بازیکنان حریف و هم‌تیمی‌ها درک بهتری از فضا پیدا کرده بودند. مدافعان حریف دیگر به‌سادگی دریبل نمی‌خوردند و سعی می‌کردند فضاها را پوشش دهند. دروازه‌بان‌ها نیز که در نسخه‌های قبلی نقطه‌ضعف بازی بودند، در این نسخه واکنش‌های طبیعی‌تری نشان می‌دادند و زاویه‌بندی‌های بهتری داشتند. البته باگ‌ها و الگوهای تکراری همچنان وجود داشتند، اما هوش مصنوعی تلاش می‌کرد تا سبک بازی تیم‌های مختلف را تا حدی شبیه‌سازی کند؛ به این معنی که تیم‌های قوی‌تر فشار بیشتری می‌آوردند و تیم‌های ضعیف‌تر رویکرد دفاعی‌تری اتخاذ می‌کردند.

سیستم نوین پاسکاری و شوت‌زنی

مکانیزم پاسکاری در فیفا ۹۶ دستخوش تغییراتی شد که آزادی عمل بیشتری به کاربر می‌داد. برای اولین بار، حس جدا شدن توپ از پای بازیکن به خوبی منتقل می‌شد. سیستم پاس‌دهی دیگر کاملاً مغناطیسی نبود و اگر جهت‌گیری درستی نداشتید، توپ به فضای خالی یا پای حریف می‌رفت. همچنین سیستم شوت‌زنی با معرفی مفهوم قدرت و ارتفاع (هرچند به صورت ابتدایی)، به بازیکنان اجازه می‌داد تا انتخاب کنند که شوت زمینی بزنند یا توپ را به طاق دروازه بکوبند. اضافه شدن قابلیت‌هایی مثل One-two pass (پاس یک-دو) سرعت بازی‌سازی را افزایش داد و به گیمرها اجازه داد تا با ترکیب‌های سریع، خط دفاعی حریف را دور بزنند. این مکانیزم‌ها پایه و اساس سیستم‌هایی شدند که در سال‌های بعد در سری فیفا تکامل یافتند.

لیگ‌ها، تیم‌ها و مجوزهای رسمی؛ آغاز سلطنت لایسنس‌ها

شاید بتوان مهم‌ترین، تأثیرگذارترین و تاریخی‌ترین ویژگی FIFA Soccer 96 را در بخش حقوقی و مجوزهای آن جستجو کرد. این بازی اولین عنوان در تاریخ سری فیفا (و یکی از اولین‌ها در تاریخ بازی‌های ویدئویی) بود که از مجوز رسمی فدراسیون بین‌المللی فوتبالیست‌های حرفه‌ای یا همان FIFPro بهره می‌برد. این یک انقلاب تمام‌عیار بود. تا قبل از این، گیمرها مجبور بودند با بازیکنانی با نام‌های خیالی مثل Player 9 یا نام‌های تحریف شده بازی کنند. اما فیفا ۹۶ این تابو را شکست و نام‌های واقعی ستاره‌های آن زمان را وارد دنیای مجازی کرد. تصور کنید هیجانِ کنترل کردن بازیکنانی مثل روبرتو باجو، روماریو، یا یورگن کلینزمن با نام‌های واقعی خودشان در سال ۱۹۹۵ چقدر بالا بود. این حرکت استراتژیک از سوی الکترونیک آرتز (Electronic Arts)، برگ برنده‌ای بود که باعث شد رقبای سرسختی مانند سری International Superstar Soccer (محصول کونامی) که گیم‌پلی روان‌تری داشتند، در بخش محتوا و اصالت از فیفا عقب بمانند.

اولین حضور نام‌های واقعی بازیکنان

اخذ لایسنس FIFPro به معنای دسترسی به نام صحیح هزاران بازیکن بود. این ویژگی باعث شد تا بازیکنان بتوانند ارتباط عاطفی عمیق‌تری با بازی برقرار کنند. وقتی شما نام واقعی ستاره محبوب خود را روی تصویر می‌دیدید، حس واقع‌گرایی بازی چندین برابر می‌شد. علاوه بر نام‌ها، تلاش شده بود تا مشخصات فیزیکی و مهارتی بازیکنان نیز تا حدودی شبیه به واقعیت باشد. هرچند که چهره‌ها به دلیل محدودیت‌های گرافیکی قابل تشخیص نبودند، اما دیدن نام Maldini در خط دفاع یا Shearer در خط حمله، کافی بود تا تخیل گیمر فعال شود و خود را در زمین مسابقه واقعی تصور کند. این اقدام EA Sports استاندارد جدیدی را تعریف کرد که بر اساس آن، داشتن لایسنس رسمی به یکی از ارکان اصلی موفقیت بازی‌های ورزشی تبدیل شد.

ساختار لیگ‌ها و تنوع تیم‌های ملی

بازی FIFA 96 تنها به تیم‌های ملی بسنده نکرد و مجموعه‌ای غنی از لیگ‌های باشگاهی معتبر را نیز در خود جای داد. لیگ‌هایی از انگلستان، فرانسه، آلمان، ایتالیا، هلند، اسکاتلند، اسپانیا و حتی لیگ‌هایی که کمتر در کانون توجه بودند مانند لیگ مالزی یا آمریکا (A-League) در این بازی حضور داشتند. این تنوع بی‌نظیر به کاربران اجازه می‌داد تا نه تنها در جام جهانی، بلکه در فصل‌های طولانی باشگاهی نیز شرکت کنند. وجود تیم‌های ملی متعدد (بیش از ۵۰ تیم) به همراه امکان ویرایش و ساخت تورنمنت‌های سفارشی (Custom Tournaments)، ارزش تکرار بازی را به شدت بالا برد. بازیکنان می‌توانستند لیگ خود را بسازند، ترانسفر انجام دهند و تیم رویایی خود را مدیریت کنند، ویژگی‌ای که پیش‌زمینه حالت‌های محبوبی مثل Career Mode در آینده شد.

صداگذاری و اتمسفر؛ گزارشگری جان ماتسن

در بحث فضاسازی و صداگذاری، FIFA Soccer 96 یک شاهکار مهندسی صدا در زمان خود بود. سازندگان به خوبی درک کرده بودند که نیمی از هیجان فوتبال، مربوط به صدای تماشاگران و گزارشگر بازی است. برای دستیابی به این هدف، آن‌ها از یکی از مشهورترین مفسران فوتبال بریتانیا دعوت به همکاری کردند. سیستم صوتی بازی به گونه‌ای طراحی شده بود که به اتفاقات درون زمین واکنش نشان دهد. صدای برخورد توپ با تیرک، سوت داور، و فریاد تماشاگران هنگام نزدیک شدن به دروازه، همگی با کیفیتی بالاتر از استاندارد آن زمان ضبط و پیاده‌سازی شده بودند. این توجه به جزئیات صوتی باعث شد تا بازی از حالت یک محیط خشک و دیجیتالی خارج شده و حس یک پخش تلویزیونی زنده را القا کند.

نقش جان ماتسن در ارتقای تجربه شنیداری

حضور John Motson (جان ماتسن)، گزارشگر افسانه‌ای شبکه BBC، به عنوان گزارشگر اصلی بازی، اعتباری دوچندان به فیفا ۹۶ بخشید. صدای گرم و هیجان‌انگیز او برای طرفداران فوتبال شناخته شده بود. ماتسن هزاران خط دیالوگ را ضبط کرد تا برای موقعیت‌های مختلف بازی، جملات متفاوتی داشته باشد. اگرچه در مقایسه با بازی‌های امروزی، گزارش‌ها گاهی تکراری یا با تأخیر شنیده می‌شد، اما در سال ۱۹۹۵، شنیدن تحلیل‌های واقعی و ذکر نام بازیکنان توسط یک گزارشگر مشهور، شگفت‌انگیز بود. او تنها نبود و اندی گری (Andy Gray) و دز لینام (Des Lynam) نیز در بخش‌های مختلف به غنای صوتی بازی کمک کردند. این سطح از حرفه‌ای‌گری در صداگذاری، رقبای ژاپنی را که اغلب از صداهای کامپیوتری یا گزارش‌های محدود استفاده می‌کردند، به چالش کشید.

افکت‌های صوتی تماشاگران و محیط ورزشگاه

علاوه بر گزارشگر، تیم صداگذاری الکترونیک آرتز تلاش زیادی برای بازسازی جو ورزشگاه‌ها کرد. شعارهای تماشاگران (Chants) بر اساس تیم‌ها و موقعیت بازی تغییر می‌کرد. زمانی که تیم میزبان گل می‌زد، صدای تشویق کر‌کننده بود و زمانی که تیم مهمان صاحب توپ می‌شد، صدای سوت‌های ممتد شنیده می‌شد. این واکنش‌های داینامیک یا پویا، حس زنده بودن را به بازی تزریق می‌کرد. حتی صداهای محیطی مثل ضربه به توپ یا تکل‌ها با جزئیات خوبی کار شده بود. در نسخه PC که از کارت‌های صوتی پیشرفته‌تر پشتیبانی می‌کرد، کیفیت این اصوات به مراتب بالاتر بود و تفکیک صدایی بهتری ارائه می‌داد.

تحلیل فنی پلتفرم‌ها؛ تفاوت تجربه در کنسول‌های مختلف

یکی از نکات جالب درباره FIFA Soccer 96، تفاوت فاحش تجربه کاربری در پلتفرم‌های مختلف بود. استراتژی EA این بود که بازی را برای طیف وسیعی از دستگاه‌ها عرضه کند، اما محدودیت‌های سخت‌افزاری باعث شد تا عملاً دو دسته بازی متفاوت تولید شود. نسخه DOS برای رایانه‌های شخصی به دلیل قابلیت‌های بالای پردازنده و کارت گرافیک، کامل‌ترین و پیشرفته‌ترین نسخه محسوب می‌شد که از رزولوشن‌های بالاتر (SVGA) پشتیبانی می‌کرد. در مقابل، نسخه سگا جنسیس و سوپر نینتندو، اگرچه بسیار محبوب و روان بودند، اما از همان موتور دو بعدی فیفا ۹۵ استفاده می‌کردند و فاقد استادیوم مجازی سه بعدی بودند. این دوگانگی باعث شد تا نقدهای متفاوتی برای بازی منتشر شود؛ کسانی که نسخه PC یا پلی‌استیشن را بازی می‌کردند از گرافیک انقلابی آن حیرت‌زده بودند، در حالی که کاربران کنسول‌های قدیمی‌تر بیشتر از بروزرسانی لیست تیم‌ها و بهبود جزئی گیم‌پلی لذت می‌بردند.

نسخه‌های نسل پنجم: پلی‌استیشن و سگا ساترن

روی کنسول‌های ۳۲ بیتی پلی‌استیشن (PlayStation) و سگا ساترن (Sega Saturn)، بازی فیفا ۹۶ قدرت واقعی خود را به نمایش گذاشت. این نسخه‌ها ویترین تکنولوژی استادیوم مجازی بودند. استفاده از دیسک نوری (CD) به سازندگان اجازه داد تا حجم زیادی از داده‌های صوتی و تصویری، از جمله ویدئوهای مقدماتی با کیفیت (FMV) را در بازی بگنجانند. کنترلر پلی‌استیشن با دکمه‌های شانه‌ای خود، امکان انجام حرکات ترکیبی راحت‌تری را فراهم می‌کرد. با این حال، نسخه ساترن به دلیل معماری پیچیده سخت‌افزاری‌اش، کمی در نرخ فریم (Frame Rate) نسبت به پلی‌استیشن دچار مشکل بود، اما همچنان تجربه‌ای کاملاً نسل بعدی را ارائه می‌داد. این نسخه‌ها آغازگر مسیری بودند که فیفا را به پادشاه کنسول‌های خانگی تبدیل کرد.

نسخه‌های کلاسیک: سگا مگا درایو و SNES

برای بسیاری از گیمرهای ایرانی، اولین مواجهه با فیفا ۹۶ روی کنسول سگا مگا درایو (Mega Drive) یا همان جنسیس بود. با وجود اینکه این نسخه فاقد گرافیک سه بعدی واقعی بود، اما به دلیل سرعت بارگذاری بالا، گیم‌پلی بسیار روان و اعتیادآور و رنگ‌بندی زنده، طرفداران پر و پا قرصی داشت. در این نسخه‌ها، زاویه دوربین ایزومتریک بود و اسپرایت‌ها کوچک‌تر بودند. اما نکته مثبت این بود که باگ‌های گرافیکی و افت فریم نسخه‌های سه بعدی در اینجا وجود نداشت. این نسخه‌ها به نوعی آخرین بازماندگان عصر کلاسیک فیفا بودند و هنوز هم برای طرفداران رترو گیمینگ (Retro Gaming)، ارزش و جایگاه ویژه‌ای دارند زیرا خالص‌ترین شکل گیم‌پلی آرکید فوتبال را ارائه می‌دادند.

میراث ماندگار؛ چگونه فیفا ۹۶ آینده را شکل داد

بازی FIFA Soccer 96 فقط یک بازی موفق در سال ۱۹۹۵ نبود؛ بلکه زیربنای شبکه بزرگ EA Sports را بنا نهاد. این بازی نشان داد که ترکیب لایسنس‌های رسمی، گزارشگری حرفه‌ای و گرافیک پیشرو، فرمولی برنده است که هیچ رقیبی توان مقابله با آن را ندارد. بسیاری از ویژگی‌هایی که امروز در بازی‌های مدرن فیفا (یا EA Sports FC) بدیهی می‌دانیم، ریشه در تصمیمات شجاعانه‌ای دارند که در تولید فیفا ۹۶ اتخاذ شد. این بازی جنگ لایسنس‌ها را آغاز کرد، جنگی که در نهایت به انحصار و سلطه طولانی‌مدت فیفا بر بازار منجر شد. همچنین گذار موفقیت‌آمیز از دو‌بعدی به سه‌بعدی در این بازی، الگویی برای سایر سازندگان شد تا ترس از تغییر را کنار بگذارند و به سمت تکنولوژی‌های جدید حرکت کنند.

پیروزی بر رقیب سنتی: ISS

در آن زمان، سری بازی‌های International Superstar Soccer (ISS) که توسط کونامی ساخته می‌شد، از نظر مکانیک‌های خالص فوتبال و انیمیشن‌ها، شاید برتری‌هایی نسبت به فیفا داشت. اما فیفا ۹۶ با تکیه بر محتوای واقعی و ارائه تلویزیونی، توانست بازار غرب را تسخیر کند. گیمرها ترجیح می‌دادند با تیم‌های واقعی و نام‌های درست بازی کنند تا اینکه گیم‌پلی کمی بهتر اما با نام‌های ساختگی داشته باشند. این درس بزرگی بود که صنعت بازی آموخت: محتوا و لایسنس حرف اول را می‌زند. فیفا ۹۶ با فروش میلیونی خود در سراسر جهان، جایگاه الکترونیک آرتز را به عنوان رهبر بلامنازع بازی‌های ورزشی تثبیت کرد.

تأثیر فرهنگی و نوستالژی

برای نسلی که با فیفا ۹۶ بزرگ شدند، این بازی فراتر از یک سرگرمی است؛ بخشی از خاطرات دوران کودکی و نوجوانی آن‌هاست. روزهایی که کلوپ‌های بازی پر از صدای گزارش جان ماتسن بود و دوستان ساعت‌ها پای کنسول‌ها می‌نشستند. موسیقی متن بازی، منوهای خاص و حتی باگ‌های بامزه آن، همگی در حافظه جمعی گیمرها حک شده‌اند. فیفا ۹۶ نماد دورانی است که تکنولوژی با سرعتی خیره‌کننده در حال پیشرفت بود و هر سال شاهد شگفتی جدیدی بودیم. این بازی هنوز هم توسط جامعه مادسازها (Modders) و علاقه‌مندان به رترو گیمینگ زنده نگه داشته شده و مسابقات آن در پلتفرم‌های آنلاین برگزار می‌شود.

نتیجه‌گیری

در نهایت، بررسی بازی FIFA Soccer 96 به ما یادآوری می‌کند که پیشرفت در صنعت بازی‌های ویدئویی، حاصل برداشتن قدم‌های بزرگ و پذیرفتن ریسک‌های سنگین است. این عنوان با معرفی تکنولوژی استادیوم مجازی، استفاده از اولین لایسنس واقعی نام بازیکنان (FIFPro) و به کارگیری گزارشگری حرفه‌ای، استانداردهایی را خلق کرد که مسیر تکامل بازی‌های ورزشی را برای همیشه تغییر داد. اگرچه امروز گرافیک پالیگانی اولیه و کنترل‌های آن ممکن است کهنه به نظر برسند، اما روح و جاه‌طلبی نهفته در آن همچنان قابل تحسین است. فیفا ۹۶ پلی بود میان گذشته‌ی پیکسلی و آینده‌ی واقع‌گرایانه؛ اثری که نه تنها یک شبیه‌ساز فوتبال، بلکه یک سند تاریخی از تحول دیجیتال در دهه نود میلادی است. برای هر کسی که می‌خواهد تاریخچه بازی‌های ویدئویی را درک کند، تجربه یا مطالعه درباره فیفا ۹۶ یک ضرورت اجتناب‌ناپذیر است، چرا که این بازی همان نقطه‌ای است که فوتبال مجازی، هویت اصلی خود را پیدا کرد.