مجله خبری سرمایه گذاری اهرم
Loading...

نتایج جستجو

بازگشت
بازگشت

چالش‌ها و موانع پیش‌روی متاورس

چالش‌ها و موانع پیش‌روی متاورس
نوشته شده توسط محمد علی کلانتری
|
۳۰ مهر، ۱۴۰۴

مقدمه

در سال ۲۰۲۲، صنعت بازی‌های ویدیویی با ارزشی نزدیک به ۲۰۰ میلیارد دلار، درآمدی بیشتر از مجموع صنایع فیلم و موسیقی داشت. این آمار نشان می‌دهد که تفریح و سرگرمی دیجیتال تا چه اندازه در زندگی ما ریشه دوانده و جایگاه ویژه‌ای پیدا کرده است. اما این فقط نوک کوه یخ است. با ورود پدیده‌ای به نام متاورس، بازی‌ها و تعاملات دیجیتال از یک صفحه نمایش دو بعدی فراتر رفته و به تجربه‌ای سه‌بعدی و فراگیر تبدیل شده‌اند. با این حال، همان‌طور که هر فناوری انقلابی با چالش‌های بزرگی روبرو می‌شود، متاورس نیز با موانع متعددی دست و پنجه نرم می‌کند که اگر به درستی به آنها رسیدگی نشود، ممکن است آینده این جهان مجازی را به خطر بیندازد. این مقاله به بررسی عمیق و تخصصی این مشکلات می‌پردازد و ابعاد مختلف این چالش‌ها را از منظر تکنولوژیک، اقتصادی، اجتماعی و امنیتی واکاوی می‌کند.

 

چالش‌های فنی و زیرساختی در متاورس

 
 

متاورس برای عملکرد صحیح به زیرساخت‌های قوی و پیشرفته‌ای نیاز دارد که در حال حاضر به طور گسترده در دسترس نیستند. این چالش‌ها از موانع اصلی در مسیر فراگیر شدن متاورس محسوب می‌شوند.
 

کمبود قدرت پردازشی و تجهیزات سخت‌افزاری

یکی از بزرگ‌ترین موانع، نیاز به قدرت پردازشی فوق‌العاده بالاست. برای اینکه یک کاربر بتواند در یک جهان مجازی بزرگ و پویا به صورت روان و بدون تأخیر حرکت کند، به کارت‌های گرافیک قدرتمند و پردازنده‌های سریع نیاز دارد. واقعیت این است که اکثر کاربران خانگی به چنین سخت‌افزارهایی دسترسی ندارند. برای مثال، اجرای بازی‌های متاورس‌محور مانند "سندباکس" یا "دیسنترالند" با کیفیت مطلوب، نیازمند کارت‌های گرافیکی رده بالا مانند NVIDIA RTX 3080 یا AMD Radeon RX 6800 است که قیمت‌های بالایی دارند. علاوه بر این، دستگاه‌های واقعیت مجازی (VR) و واقعیت افزوده (AR) که دروازه ورود به متاورس هستند، هنوز قیمت بالایی دارند و از نظر وزن و طراحی برای استفاده طولانی‌مدت بهینه نیستند. سنگینی هدست‌های VR و ناراحتی ناشی از استفاده مداوم، یکی از دلایلی است که بسیاری از کاربران را از ورود به این دنیا باز می‌دارد. تا زمانی که این تجهیزات سبک‌تر، ارزان‌تر و راحت‌تر نشوند، دسترسی به متاورس برای عموم مردم دشوار خواهد بود.
 

تأخیر شبکه و اتصال اینترنت

متاورس یک جهان مشترک و لحظه‌ای است که نیاز به تبادل داده‌های عظیم بین هزاران کاربر به صورت همزمان دارد. تأخیر (Latency) در شبکه می‌تواند تجربه کاربری را به کلی نابود کند. حتی چند میلی‌ثانیه تأخیر می‌تواند باعث اختلال در حرکت، تعاملات و حتی بروز سرگیجه در کاربران VR شود. با وجود پیشرفت‌های شبکه ۵G و فیبر نوری، هنوز زیرساخت‌های اینترنت در بسیاری از نقاط جهان برای پشتیبانی از متاورس در مقیاس بزرگ آماده نیستند. در مناطق روستایی یا کشورهایی که زیرساخت‌های ارتباطی ضعیفی دارند، تجربه کاربری در متاورس تقریباً غیرممکن خواهد بود. این مشکل نه تنها یک چالش فنی است، بلکه یک مسئله عدالت اجتماعی نیز محسوب می‌شود که می‌تواند شکاف دیجیتال را عمیق‌تر کند. علاوه بر تأخیر، پهنای باند نیز یک عامل حیاتی است. پخش همزمان تصاویر و صداهای سه‌بعدی با کیفیت بالا برای هزاران کاربر نیازمند پهنای باند بسیار گسترده‌ای است که در حال حاضر به راحتی در دسترس نیست.
 

عدم قابلیت همکاری (Interoperability)

هر پلتفرم متاورس (مانند دیسنترالند، سندباکس یا متا) در حال حاضر یک جهان بسته است. این بدان معناست که دارایی‌های دیجیتالی شما مانند یک لباس یا یک آیتم بازی، نمی‌توانند از یک پلتفرم به پلتفرم دیگر منتقل شوند. این عدم قابلیت همکاری، ارزشمندی دارایی‌های دیجیتال را کاهش می‌دهد و مانع از شکل‌گیری یک اقتصاد واحد و یکپارچه در متاورس می‌شود. فرض کنید یک کاربر یک آیتم کمیاب را در پلتفرم "الف" خریداری کرده است و می‌خواهد از آن در پلتفرم "ب" استفاده کند. در حال حاضر، این کار عملاً غیرممکن است. این مشکل شبیه به این است که شما نتوانید از لباس‌هایی که در یک فروشگاه زنجیره‌ای خریده‌اید، در فروشگاه دیگر استفاده کنید. حل این مشکل نیازمند توافق بر سر استانداردهای مشترک و پروتکل‌های باز است که کاری بسیار دشوار و پیچیده است. این نیازمند همکاری بین شرکت‌های رقیب است که ممکن است به دلیل منافع تجاری با یکدیگر همکاری نکنند.

 

مشکلات اقتصادی و تجاری در اقتصاد متاورس

 
 

متاورس نه تنها یک فضای تفریحی، بلکه یک بستر اقتصادی نیز هست که با چالش‌های مالی و تجاری خاص خود روبرو است.
 

هزینه‌های بالای توسعه و نگهداری

ایجاد یک جهان متاورس کاری بسیار پرهزینه است. علاوه بر نیاز به سرمایه‌گذاری‌های عظیم در زیرساخت‌های فنی، توسعه‌دهندگان باید هزینه‌های زیادی را صرف طراحی و خلق جهان‌های مجازی، شخصیت‌ها، اشیاء و محتوا کنند. این هزینه‌ها شامل نگهداری سرورها، به‌روزرسانی‌های مداوم و پشتیبانی فنی نیز می‌شود. برای مثال، ساخت یک جهان متاورس کامل، نیازمند صدها برنامه‌نویس، طراح گرافیک، متخصص انیمیشن و متخصصان صدا است که همگی حقوق‌های بالایی دریافت می‌کنند. این مسئله می‌تواند مانع از ورود شرکت‌های کوچک و مستقل به این عرصه شود و آن را در انحصار بزرگان فناوری مانند متا و مایکروسافت قرار دهد. این انحصارطلبی می‌تواند نوآوری را محدود کرده و رقابت را کاهش دهد.
 

نوسانات ارزش دارایی‌های دیجیتال و اقتصاد حبابی

اقتصاد متاورس بر پایه دارایی‌های دیجیتال مانند توکن‌های غیرقابل معاوضه (NFTs) و ارزهای دیجیتال بنا شده است. ارزش این دارایی‌ها بسیار پرنوسان است و در معرض حباب‌های قیمتی قرار دارد. خرید زمین‌های مجازی با قیمت‌های نجومی در سال‌های اخیر نمونه بارز این مشکل است. برای مثال، در سال ۲۰۲۱، یک قطعه زمین مجازی در پلتفرم "سندباکس" به قیمت ۴.۳ میلیون دلار فروخته شد. این نوع معاملات بیشتر بر اساس انتظارات و گمانه‌زنی‌ها انجام می‌شود تا ارزش واقعی و کاربرد آن. این نوسانات شدید، سرمایه‌گذاران و کاربران را با ریسک‌های بزرگی روبرو می‌کند و ثبات اقتصادی متاورس را زیر سوال می‌برد. اگر حباب قیمتی بترکد، بسیاری از سرمایه‌گذاران دارایی‌های خود را از دست خواهند داد و اعتماد به این فضا از بین خواهد رفت.
 

مدل‌های درآمدی نامشخص و پیچیده

هنوز مدل‌های درآمدی پایداری برای متاورس وجود ندارد. بسیاری از شرکت‌ها با فروش زمین‌های مجازی یا NFTها درآمد کسب می‌کنند، اما این مدل‌ها در بلندمدت پایدار نیستند. ایجاد یک اقتصاد پایدار که در آن کاربران بتوانند به طور واقعی و ملموس درآمد کسب کنند، نیازمند نوآوری در زمینه‌هایی مانند تبلیغات درون بازی، فروش خدمات، و ایجاد مشاغل مجازی است که هنوز در مراحل اولیه خود قرار دارد. برای مثال، چگونه می‌توان یک کسب‌وکار پایدار را در متاورس راه‌اندازی کرد؟ آیا می‌توان یک فروشگاه لباس مجازی داشت و از آن درآمد واقعی کسب کرد؟ این سوالات هنوز پاسخ‌های روشنی ندارند.

 

موانع اجتماعی، اخلاقی و حقوقی

 
 

ورود به دنیایی کاملاً جدید، مسائل و چالش‌های اجتماعی و اخلاقی نوینی را به وجود می‌آورد که حل آنها نیازمند قوانین و هنجارهای جدیدی است.
 

حریم خصوصی و امنیت داده‌ها

در متاورس، کاربران حجم عظیمی از داده‌های شخصی خود را به اشتراک می‌گذارند، از جمله حرکات بدن، مکالمات صوتی و تعاملات اجتماعی. این داده‌ها می‌توانند توسط شرکت‌های بزرگ جمع‌آوری و برای اهداف تبلیغاتی یا سایر مقاصد مورد سوءاستفاده قرار گیرند. حفظ حریم خصوصی در یک فضای کاملاً نظارت‌پذیر و قابل ردیابی، یک چالش بزرگ است. برای مثال، یک شرکت می‌تواند با ردیابی حرکات چشم کاربر در یک فروشگاه مجازی، اطلاعات دقیقی از علایق و سلایق او به دست آورد. همچنین، امنیت حساب کاربری و جلوگیری از سرقت دارایی‌های دیجیتال از طریق هک یا فیشینگ، از دغدغه‌های جدی کاربران است. بسیاری از این دارایی‌ها ارزش بالایی دارند و در صورت سرقت، قابل بازگشت نیستند.
 

آزار و اذیت و رفتارهای نامناسب

متاورس مانند هر فضای عمومی دیگر، مستعد رفتارهای نامناسب مانند آزار و اذیت (Harassment)، تبعیض و گفتار نفرت‌پراکن است. ماهیت فراگیر و ناشناس متاورس می‌تواند این مشکلات را تشدید کند و کنترل آنها را دشوارتر سازد. برای مثال، در یک فضای مجازی، یک آواتار می‌تواند توسط آواتارهای دیگر مورد آزار و اذیت قرار گیرد که این تجربه برای کاربر واقعی بسیار آسیب‌زننده است. ایجاد قوانین و سیستم‌های نظارتی قوی برای مدیریت این رفتارها، بدون محدود کردن آزادی بیان، یک معضل اخلاقی و حقوقی پیچیده است. از طرفی، سانسور بیش از حد نیز می‌تواند باعث محدودیت خلاقیت و آزادی کاربران شود.
 

مسائل حقوقی و مالکیت دارایی‌های دیجیتال

قوانین موجود در دنیای واقعی اغلب برای محیط‌های دیجیتال کارایی ندارند. چه کسی مسئول یک عمل غیرقانونی انجام شده توسط یک آواتار در متاورس است؟ حقوق مالکیت دارایی‌های دیجیتال چگونه تضمین می‌شود؟ آیا قوانین مالیاتی دنیای واقعی بر معاملات در متاورس اعمال می‌شود؟ این سوالات و هزاران سوال حقوقی دیگر هنوز پاسخ مشخصی ندارند و نیاز به چارچوب‌های قانونی جدید و جهانی دارند. به عنوان مثال، اگر یک کالا با حق نشر در متاورس به فروش برسد، آیا قوانین مربوط به حق نشر دنیای واقعی بر آن اعمال می‌شود؟ این مسائل نیازمند همکاری بین دولت‌ها و سازمان‌های بین‌المللی است تا قوانین یکپارچه‌ای برای متاورس تدوین شود.

 

پیامدهای روان‌شناختی و اجتماعی

متاورس می‌تواند تأثیرات عمیقی بر سلامت روان و ساختار اجتماعی ما بگذارد که باید با دقت مورد بررسی قرار گیرند.
 

اعتیاد به متاورس و فرار از واقعیت

تجربه فراگیر و جذاب متاورس می‌تواند به اعتیاد منجر شود. افراد ممکن است ساعت‌ها در این دنیای مجازی وقت بگذرانند و از مسئولیت‌ها و تعاملات در دنیای واقعی غافل شوند. این امر می‌تواند منجر به انزوای اجتماعی، مشکلات روانی و حتی مشکلات جسمانی ناشی از بی‌تحرکی شود. دنیای متاورس به دلیل جذابیت و امکانات نامحدود خود، می‌تواند افراد را از واقعیت دور کند. برای افرادی که از مشکلات در دنیای واقعی رنج می‌برند، متاورس می‌تواند به پناهگاهی برای فرار تبدیل شود که در بلندمدت سلامت روان آنها را به خطر می‌اندازد.
 

تأثیر بر هویت و درک از واقعیت

در متاورس، هر فرد می‌تواند هویتی کاملاً متفاوت از هویت واقعی خود داشته باشد. این امکان، هرچند جذاب، می‌تواند مرز بین واقعیت و خیال را محو کند. کاربران ممکن است دچار اختلال در هویت شوند و در درک خود از واقعیت با مشکل مواجه شوند. این موضوع به ویژه برای نوجوانان و کودکان که در حال شکل‌گیری هویت خود هستند، نگران‌کننده است. وقتی فردی مدت طولانی در نقش یک آواتار زندگی می‌کند، ممکن است درک خود را از هویت واقعی‌اش از دست بدهد.
 

شکاف دیجیتال و نابرابری اجتماعی

دسترسی به متاورس در حال حاضر به تجهیزات گران‌قیمت، اینترنت پرسرعت و دانش فنی نیاز دارد. این شرایط می‌تواند شکاف دیجیتال را عمیق‌تر کند و نابرابری اجتماعی را افزایش دهد. افرادی که به این فناوری‌ها دسترسی ندارند، از فرصت‌های اقتصادی، آموزشی و اجتماعی که در متاورس ایجاد می‌شود، محروم خواهند شد. این مسئله می‌تواند به یک نابرابری جدید جهانی منجر شود. به عنوان مثال، در حالی که در کشورهای توسعه‌یافته ممکن است دانش‌آموزان در کلاس‌های درس مجازی در متاورس شرکت کنند، در کشورهای در حال توسعه حتی دسترسی به اینترنت پرسرعت نیز وجود ندارد.

 

نتیجه‌گیری

متاورس پتانسیل بی‌نظیری برای تغییر شیوه زندگی، کار و تعامل ما دارد. اما همان‌طور که در این مقاله به تفصیل بررسی شد، این پتانسیل با کوهی از مشکلات و موانع روبرو است. از چالش‌های فنی مانند کمبود زیرساخت و عدم قابلیت همکاری گرفته تا مسائل پیچیده اقتصادی، امنیتی و اجتماعی، هر کدام به تنهایی می‌توانند مانع از تحقق کامل این چشم‌انداز شوند.
برای اینکه متاورس به یک جهان فراگیر و مفید برای همه تبدیل شود، نیاز به تلاش‌های مشترک و جهانی داریم. توسعه‌دهندگان باید بر روی استانداردهای باز کار کنند تا قابلیت همکاری بین پلتفرم‌ها فراهم شود. دولت‌ها و سازمان‌های بین‌المللی باید چارچوب‌های قانونی و اخلاقی برای حفظ حریم خصوصی، امنیت و مقابله با رفتارهای نامناسب ایجاد کنند. همچنین، شرکت‌ها باید به مسئولیت‌های اجتماعی خود پایبند باشند و مطمئن شوند که متاورس به ابزاری برای افزایش نابرابری تبدیل نمی‌شود.
متاورس در حال حاضر در مرحله‌ای شبیه به اینترنت در دهه ۱۹۹۰ قرار دارد. پر از وعده و امید، اما با مشکلات و نارسایی‌های فراوان. آینده متاورس در گرو آن است که چگونه جامعه جهانی با این چالش‌ها روبرو شده و راه‌حل‌های خلاقانه و پایدار برای آن‌ها پیدا می‌کند. تنها در این صورت است که می‌توانیم امیدوار باشیم که این جهان مجازی به مکانی برای رشد، نوآوری و ارتباطات انسانی تبدیل شود، نه یک فضای پر از مخاطره و نابرابری.

اشتراک گذاری:
کپی شد