مقدمه

در دسامبر سال ۲۰۲۴، هش ریت (Hash Rate) شبکه‌ی بیت کوین به رکورد تاریخی ۸۰۰ اگزاهش بر ثانیه (EH/s) رسید، آماری خیره‌کننده که نشان‌دهنده‌ی حجم بی‌سابقه‌ی قدرت محاسباتی اختصاص‌ یافته توسط استخراج‌کنندگان در سراسر جهان است. این حجم عظیم از انرژی و توان پردازشی صرف چه کاری می‌شود؟ پاسخ دریک مفهوم کلیدی "سختی شبکه‌ی بلاکچین" اما اغلب نادیده‌ گرفته‌ شده در معماری بلاکچین نهفته است. این پارامتر حیاتی و پویا، در حقیقت سنگ بنای امنیت، ثبات و نظم در شبکه‌هایی مانند بیت کوین یا لایت کوین است. بدون مکانیزم تنظیم خودکار سختی، هر بلاکچین مبتنی بر الگوریتم اثبات کار (Proof-of-Work - PoW) یا به دلیل ورود ناگهانی استخراج‌کنندگان جدید از هم می‌پاشید یا با خروج آن‌ها از کار می‌افتاد. سختی شبکه‌ی بلاکچین چیست و چگونه این عدد ساده، تضمین می‌کند که مهم‌ترین دارایی‌های دیجیتال جهان هرگز دچار تورم تصادفی یا تأخیر سیستمی نشوند؟ این نوشتار جامع، به زوایای فنی و اقتصادی مفهوم سختی شبکه می‌پردازد تا درک عمیقی از این مکانیزم هوشمند و حیاتی به خوانندگان متخصص و علاقه‌مند ارائه دهد.

سختی شبکه‌ی بلاکچین چیست؟

سختی شبکه، به زبان ساده، معياری برای اندازه‌گیری میزان دشواری است که استخراج‌کنندگان (ماینرها) باید برای پیدا کردن هش معتبر و افزودن بلاک بعدی به زنجیره‌ی بلاکچین انجام دهند. این مفهوم به طور خاص در شبکه‌هایی که از الگوریتم اثبات کار (PoW) استفاده می‌کنند، مطرح است. در این الگوریتم، ماینرها باید با حدس زدن مداومیک عدد تصادفی (به نام نانس - Nonce)، ورودی داده‌های بلاک را به گونه‌ای تغییر دهند که خروجی هش کل بلاک، شرایط خاصی را برآورده کند. مهم‌ترین شرط، این است که هش خروجی باید با تعدادی صفر مشخص شروع شود. سختی شبکه‌ی بلاکچین مستقیماً با تعداد این صفرهای اولیه مرتبط است؛ هرچه تعداد صفرهای مورد نیاز بیشتر باشد، فضای جستجو کوچکتر و در نتیجه پیدا کردن هش معتبر سخت‌تر می‌شود. این مکانیزم تضمین می‌کند که فرآیند استخراج نیازمند مصرف انرژی و زمان باشد و از تولید آسان بلاک‌های جدید جلوگیری می‌کند. در واقع، سختی شبکه‌ یک مانع محاسباتی هدفمند است که شبکه را از حملات اسپم و تولید بی‌رویه‌ی بلاک محافظت می‌نماید.

هدف و اهمیت تنظیم خودکار سختی

هدف اصلی از وجود مفهوم تنظیم سختی شبکه، حفظ یکپارچگی زمانی و نظم اقتصادی در بلاکچین است. فرض کنید که هدف شبکه‌ی بیت کوین، تولید یک بلاک جدید به طور متوسط هر ۱۰ دقیقه است. اگر ناگهان تعداد زیادی ماینر قدرتمند به شبکه بپیوندند، زمان تولید بلاک به سرعت کاهش می‌یابد. این امر باعث تورم سریع‌تر از حد انتظار می‌شود. برعکس، اگر تعداد زیادی از ماینرها به دلیل کاهش سودآوری، شبکه را ترک کنند، زمان تولید بلاک بسیار طولانی می‌شود (مثلاً به ۲۰ دقیقه می‌رسد) و تراکنش‌ها با تأخیر مواجه می‌شوند. وظیفه‌ی سختی شبکه‌ی بلاکچین این است که به صورت دوره‌ای، میزان دشواری حل معادله را بر اساس تغییرات در قدرت محاسباتی (هش ریت) شبکه تنظیم کند تا زمان تولید بلاک تقریباً ثابت بماند. این تنظیم خودکار، کلیدی‌ترین عامل ثبات و پیش‌بینی‌پذیری در اقتصاد توکنی بلاکچین‌های PoW است.

رابطه‌ی سختی شبکه با هش ریت و توان محاسباتی

سختی شبکه و هش ریت دو مفهوم کاملاً مرتبط اما متمایز هستند. هش ریت (Hash Rate) مجموع توان محاسباتی (سرعت استخراج) تمام ماینرهای فعال در شبکه است که معمولاً با واحدهایی مانند مگاهش بر ثانیه (MH/s)، تراهش بر ثانیه (TH/s) یا اگزاهش بر ثانیه (EH/s) اندازه‌گیری می‌شود. این یک کمیت فیزیکی و برآیندی از فعالیت ماینرها است. در مقابل، سختی شبکه (Difficulty) یک پارامتر عددی است که توسط پروتکل بلاکچین تعریف می‌شود و میزان دشواری هدف (Target Difficulty) را نشان می‌دهد. هرگاه هش ریت (قدرت محاسباتی) شبکه افزایش یابد، به این معنی است که بلاک‌ها سریع‌تر از زمان هدف تولید می‌شوند. در این حالت، پروتکل به صورت خودکار سختی شبکه را افزایش می‌دهد تا سرعت تولید بلاک به حالت نرمال بازگردد. اگر هش ریت کاهش یابد، سختی شبکه نیز کاهش می‌یابد. بنابراین، سختی، واکنش پروتکل نه خود هش ریت؛ بلکه به تغییرات هش ریت است.

چگونگی تنظیم سختی شبکه

مکانیزم محاسبه‌ی سختی شبکه در شبکه‌های مختلف کمی متفاوت است، اما منطق اصلی یکسان است. در بیت کوین، تنظیم سختی هر ۲,۰۱۶ بلاک اتفاق می‌افتد. با در نظر گرفتن تولید یک بلاک در هر ۱۰ دقیقه، این دوره تقریباً ۱۴ روز (۲,۰۱۶ بلاک ضربدر ۱۰ دقیقه) طول می‌کشد. در طول این دوره، شبکه، زمان واقعی صرف‌ شده برای استخراج این ۲,۰۱۶ بلاک را ثبت می‌کند. پروتکل همچنین محدودیت‌هایی (Cap) را برای جلوگیری از تغییرات بسیار ناگهانی و شدید سختی اعمال می‌کند تا نوسانات شدید هش ریت منجر به بی‌ثباتی نشود.

تفاوت زمانی تنظیم در شبکه‌های مختلف

در حالی که بیت کوین از دوره‌ی تنظیم سختی ۱۴ روزه (۲,۰۱۶ بلاک) استفاده می‌کند، سایر بلاکچین‌ها روش‌های متفاوتی برای تنظیم سختی شبکه دارند که بر اساس زمان هدف تولید بلاک آن‌ها طراحی شده است. به عنوان مثال، لایت کوین (Litecoin) نیز تقریباً هر ۲,۰۱۶ بلاک (با زمان تولید بلاک ۲.۵ دقیقه، یعنی حدود ۳.۵ روز) سختی خود را تنظیم می‌کند. در مقابل، برخی بلاکچین‌های دیگر مانند اتریوم کلاسیک (ETC) یا الگوریتم‌های پیشرفته‌تر مانند Digishield، از مکانیزم‌های تنظیم سختی سریع‌تر و پیچیده‌تری استفاده می‌کنند که ممکن است پس از هر بلاک یا در بازه‌های چند ساعته سختی را تنظیم کنند. دلیل این تفاوت‌ها، تلاش برای به حداقل رساندن تأثیرات ناخواسته ناشی از نوسانات سریع هش ریت و جلوگیری از حملاتی مانند "Time-Warp Attacks" است که در آن، ماینرها با دستکاری زمان بلاک‌ها، سختی را به طور مصنوعی کاهش می‌دهند.

هدف و اهمیت عدم تغییر ناگهانی سختی

یکی از نکات مهم در مورد سختی شبکه‌ی بلاکچین، عدم اجازه به تغییرات ناگهانی و بسیار بزرگ در میزان دشواری است. اگر پروتکل اجازه می‌داد که سختی دریک مرحله‌ی تنظیم به طور نامحدود افزایش یا کاهش یابد، شبکه با مشکلات جدی مواجه می‌شد. به عنوان مثال، اگر هش ریت به شدت کاهش یابد، کاهش ناگهانی و بزرگ سختی باعث می‌شود که ماینرهای باقی‌مانده بلاک‌های بسیار آسانی پیدا کنند که ممکن است به حملات ۵۱٪ منجر شود. از سوی دیگر، افزایش بیش از حد ناگهانی سختی می‌تواند ماینرهای ضعیف‌تر را به طور کامل از شبکه خارج کند. به همین دلیل، در بیت کوین و بسیاری از شبکه‌های دیگر، محدودیت تغییر سختی اعمال می‌شود که میزان تغییر سختی در هر دوره را به‌ یک ضریب معین (معمولاً بین ۰.۲۵ تا ۴ برابر) محدود می‌کند. این محدودیت، به شبکه‌ یک پایداری و انعطاف‌پذیری مالی می‌دهد تا ماینرها بتوانند با اطمینان از سودآوری نسبی، در شبکه سرمایه‌گذاری کنند.

اجزای فنی مرتبط با سختی شبکه

سختی شبکه‌ی بلاکچین به طور مستقیم با یک مقدار فنی به نام هدف (Target) مرتبط است. هدف، یک عدد ۲۵۶ بیتی بسیار بزرگ است که پروتکل تعیین می‌کند. در واقع، سختی، نمایش ساده‌شده‌ی هدف است. برای اینکه‌ یک بلاک معتبر باشد، هش تولیدشده‌ی آن باید از این مقدار هدف کوچکتر باشد. هر چه سختی شبکه بالاتر باشد، مقدار عددی هدف کوچکتر است و در نتیجه، ماینر باید هش خروجی را با تعداد صفرهای اولیه‌ی بیشتری تولید کند تا به‌یک مقدار عددی کوچکتر از هدف برسد. الگوریتم اثبات کار (PoW) ماینرها را مجبور می‌کند تا از طریق آزمون و خطا، به طور تصادفی به‌ یک هش خروجی برسند که از مقدار هدف تعیین شده توسط سختی شبکه کمتر باشد. این مکانیزم، تنها راه تضمین این است که تنها یک ماینر دریک بازه‌ی زمانی معقول، موفق به پیدا کردن بلاک شود.

فرآیند ماینینگ و نانس (Nonce)

فرآیند ماینینگ (استخراج) ارتباط تنگاتنگی با مفهوم سختی شبکه دارد. در هر بلاک، چندین ورودی ثابت از جمله فهرست تراکنش‌ها و هش بلاک قبلی وجود دارد. برای پیدا کردن هش معتبر، ماینرها باید تنها یک مقدار را تغییر دهند تا خروجی هش کل بلاک تغییر کند. این مقدار، نانس (Nonce) نام دارد، یک عدد ۳۲ بیتی که ماینرها به صورت تکراری تغییر می‌دهند و کل بلاک را با استفاده ازیک تابع هشینگ (مانند SHA-256 در بیت کوین) هش می‌کنند. هنگامی که ماینر نانسی را پیدا می‌کند که هش خروجی آن کمتر از هدف سختی شبکه باشد، بلاک را به شبکه ارسال می‌کند. سختی شبکه تضمین می‌کند که این جستجو برای نانس، آنقدر زمان و توان محاسباتی ببرد که فقط هر ۱۰ دقیقه‌ یک بلاک معتبر پیدا شود. هر چه سختی بیشتر باشد، ماینرها باید نانس‌های بیشتری را امتحان کنند تا به هش مورد نظر برسند.

نقش Timestamp و حملات Time-Warp

یکی از پارامترهای کلیدی که در محاسبات سختی شبکه‌ی بلاکچین مورد استفاده قرار می‌گیرد، برچسب زمانی یا تایم استمپ (Timestamp) است که توسط ماینر در هر بلاک ثبت می‌شود. این برچسب زمانی برای محاسبه‌ی زمان واقعی صرف‌ شده برای استخراج بلاک‌های دوره‌ای استفاده می‌شود. با این حال، استفاده از برچسب زمانی می‌تواند مستعد حملات خاصی به نام حملات Time-Warp باشد. در این نوع حمله، گروهی از ماینرها عمداً برچسب زمانی بلاک‌های خود را دستکاری می‌کنند (به صورت کاذب آن‌ها را عقب یا جلو می‌برند) تا سیستم تنظیم سختی را فریب دهند و باعث شوند که سختی شبکه به طور مصنوعی کاهش یابد. بلاکچین‌هایی که تنها به برچسب زمانی متکی هستند، در برابر این حمله آسیب‌پذیرند. به همین دلیل، پروتکل‌های مدرن، مکانیزم‌های دفاعی قوی‌تری را برای اعتبارسنجی برچسب‌های زمانی اعمال می‌کنند و از میانگین‌گیری زمانی برای جلوگیری از این نوع دستکاری‌ها استفاده می‌نمایند.

تاثیر سختی شبکه بر اقتصاد و امنیت بلاکچین

سختی شبکه‌ی بلاکچین نقش مستقیمی در حفظ ارزش اقتصادی و مقابله با تورم در رمزارزهای مبتنی بر PoW دارد. با تضمین اینکه بلاک‌ها با نرخ ثابت و قابل پیش‌بینی تولید می‌شوند (مثلاً هر ۱۰ دقیقه)، پروتکل اطمینان حاصل می‌کند که عرضه‌ی توکن‌های جدید نیز با نرخ ثابتی اتفاق می‌افتد. این نرخ ثابت عرضه، که توسط پاداش بلاک (Block Reward) تعیین می‌شود، اساس سیاست پولی سخت‌گیرانه و غیرتورمی بیت کوین است. اگر سختی شبکه به درستی عمل نکند و بلاک‌ها سریع‌تر یا کندتر تولید شوند، نرخ عرضه تغییر کرده و اعتبار اقتصادی سیستم زیر سؤال می‌رود. بنابراین، تنظیم سختی شبکه نه تنها یک ویژگی فنی، بلکه‌ یک ابزار مالی حیاتی است که پیش‌بینی‌پذیری عرضه را تضمین کرده و به رمزارز اعتبار به عنوان طلای دیجیتال می‌دهد.

افزایش امنیت و دفاع در برابر حمله‌ی 51 درصد

سختی شبکه به طور غیرمستقیم، عامل اصلی امنیت بلاکچین در برابر حملات ۵۱٪ است. حمله‌ی ۵۱٪ زمانی اتفاق می‌افتد که‌ یک مهاجم یا گروهی از ماینرها بتوانند بیش از نیمی (۵۱٪) از کل هش ریت شبکه را کنترل کنند. در این صورت، مهاجم می‌تواند تراکنش‌های خود را دوبار خرج کند (Double Spending) یا استخراج بلاک‌های قانونی توسط دیگران را متوقف سازد. سختی شبکه‌ی بلاکچین با مجبور کردن ماینرها به صرف مقادیر زیادی از توان محاسباتی برای حل پازل، هزینه‌ی انجام حمله‌ی ۵۱٪ را به شدت بالا می‌برد. هرچه سختی شبکه بیشتر باشد، هش ریت کل شبکه بالاتر است و به تبع آن، میزان قدرت محاسباتی مورد نیاز برای کسب ۵۱٪ کنترل نیز سرسام‌آور خواهد بود. برای بیت کوین، به دلیل هش ریت بسیار بالا و سختی زیاد، هزینه‌ی یک حمله‌ی ۵۱٪ به میلیاردها دلار سرمایه‌گذاری در سخت‌افزار و انرژی می‌رسد که عملاً انجام آن را ناممکن می‌سازد.

تاثیر بر سودآوری ماینرها و تعادل شبکه

سختی شبکه‌ی بلاکچین تأثیر مستقیمی بر سودآوری استخراج‌کنندگان دارد و به عنوانیک مکانیزم تنظیمی، تعادل اقتصادی را در شبکه حفظ می‌کند. هنگامی که سختی شبکه بالا می‌رود، استخراجیک بلاک دشوارتر می‌شود و به تبع آن، شانس هر ماینر برای دریافت پاداش بلاک کاهش می‌یابد. این امر باعث کاهش سودآوری ماینرها می‌شود. اگر سودآوری بیش از حد کاهش یابد، ماینرهای با کارایی پایین شبکه را ترک می‌کنند و در نتیجه هش ریت کل شبکه کم می‌شود. در دوره‌ی بعدی تنظیم سختی، پروتکل، سختی را کاهش می‌دهد و شبکه دوباره برای ماینرهای باقیمانده سودآور می‌شود. این چرخه‌ی خودتنظیمی تضمین می‌کند که همیشه تعداد کافی از ماینرها برای تأمین امنیت شبکه وجود داشته باشند، در حالی که ماینرهای ناکارآمد به دلیل قوانین سخت اقتصادی از مدار خارج می‌شوند.

انتقادات و چالش‌های تنظیم سختی شبکه

بزرگترین انتقاد وارد شده به مکانیزم‌های مبتنی بر سختی شبکه‌ی بلاکچین، مسئله‌ی عظیم مصرف انرژی است. از آنجا که سختی به طور مداوم با افزایش هش ریت (توان محاسباتی) افزایش می‌یابد، ماینرها مجبورند سخت‌افزارها و منابع انرژی بیشتری را به کار بگیرند تا شانس خود را برای یافتن بلاک حفظ کنند. این چرخه‌ی رقابت تسلیحاتی در ماینینگ، منجر به مصرف برق در مقیاس یک کشور کوچک می‌شود. اگرچه مدافعان استدلال می‌کنند که این انرژی برای تضمین امنیت شبکه‌ای با ارزش تریلیون‌ها دلار صرف می‌شود، اما منتقدان، مانند کسانی که از الگوریتم اثبات سهام (Proof-of-Stake - PoS) حمایت می‌کنند، معتقدند که روش‌های کارآمدتری برای تأمین امنیت وجود دارد که نیازی به این سطح از رقابت انرژی‌بر ندارند. این چالش، اصلی‌ترین بحث در مورد آینده‌ی بلاکچین‌های اثبات کار محسوب می‌شود.

تاثیر مشکلات زیرساختی بر تنظیم سختی

سختی شبکه‌ی بلاکچین به طور کامل به فرض یکپارچگی و عملکرد بدون اختلال زیرساخت‌ها متکی است. با این حال، در دنیای واقعی، مسائلی مانند مشکلات تأمین برق، قطع شدن اینترنت در مناطق بزرگ (مانند ممنوعیت‌های ماینینگ در چین در سال ۲۰۲۱) یا مشکلات زنجیره‌ی تأمین سخت‌افزار (مانند کمبود تراشه) می‌توانند به طور ناگهانی و غیرمنتظره‌ای بر هش ریت تأثیر بگذارند. در چنین شرایطی، مکانیزم تنظیم سختی شبکه ممکن است در کوتاه‌مدت نتواند به اندازه‌ی کافی سریع واکنش نشان دهد، که منجر به تولید بسیار کُند بلاک‌ها و ازدحام شدید تراکنش‌ها می‌شود. به عنوان مثال، پس از ممنوعیت ماینینگ در چین، هش ریت بیت کوین به شدت کاهش یافت و شبکه برای چند هفته با زمان‌های طولانی‌تر تولید بلاک مواجه شد تا سختی شبکه به سطح جدید تعدیل شود.

استفاده از بلاکچین در موارد غیر اقتصادی

مکانیزم سختی شبکه‌ی بلاکچین و الگوریتم PoW به طور به‌ینه برای محیط‌های اقتصادی که در آن رقابت برای کسب پاداش وجود دارد، کار می‌کند. با این حال، هنگامی که بلاکچین در زمینه‌هایی غیر از رمزارزها (مانند ثبت داده‌های غیرمالی یا زنجیره‌ی تأمین) استفاده می‌شود، که در آن انگیزه‌ی اقتصادی ماینینگ وجود ندارد، مکانیزم سختی ممکن است کارایی لازم را نداشته باشد. در شبکه‌های خصوصی یا کنسرسیومی که ماینرها از طریق مکانیزم‌های دیگری پاداش می‌گیرند، مفهوم رقابت برای حل پازل سخت، ممکن است غیرضروری یا پرهزینه باشد. به همین دلیل، در این حوزه‌ها، بلاکچین‌ها اغلب به سمت الگوریتم‌های اثبات اعتبار (Proof-of-Authority - PoA) یا اثبات سهام (Proof-of-Stake - PoS) که فاقد مفهوم سنتی سختی شبکه‌ی بلاکچین هستند، حرکت می‌کنند تا کارایی را افزایش و مصرف انرژی را کاهش دهند.

تکامل مکانیزم سختی و آینده‌ی آن

در پاسخ به چالش‌های تنظیم سختی شبکه در بلاکچین‌های با هش ریت پایین که مستعد حملات نوسانی (Jump-Mining) بودند، الگوریتم‌های تنظیم سختی پویا مانند DigiShield معرفی شدند. در این حملات، ماینرها بلافاصله پس از تنظیم سختی به سطح پایین، به شبکه می‌پیوستند، بلاک‌های آسان را سریعاً استخراج می‌کردند و بلافاصله خارج می‌شدند. DigiShield با تنظیم سختی در فواصل بسیار کوتاه‌تر (مثلاً پس از هر بلاک) و نه فقط هر ۲,۰۱۶ بلاک، این مشکل را برطرف کرد. این الگوریتم، به جای بررسی یک دوره‌ی زمانی طولانی، برچسب‌های زمانی و نرخ تولید بلاک‌های اخیر را برای محاسبه‌ی سختی شبکه استفاده می‌کند. هدف اصلی DigiShield، ایجاد یک مکانیزم تنظیم سختی شبکه بسیار واکنش‌گرا و آنی است که پایداری شبکه را در برابر نوسانات شدید و حملات ناگهانی هش ریت، به ویژه در بلاکچین‌های با ارزش بازار کوچکتر، افزایش دهد.

تفاوت بلاکچین‌های PoS و PoW در سختی

مفهوم سختی شبکه‌ی بلاکچین در بلاکچین‌های اثبات سهام (PoS) مانند اتریوم پس از مرج (The Merge)، اساساً متفاوت است. در PoS، امنیت و اجماع شبکه توسط اعتباردهندگان (Validators) که توکن‌های خود را به اشتراک می‌گذارند (Staking) تأمین می‌شود. اعتباردهندگان، بلاک‌ها را بر اساس سهم خود در شبکه پیشنهاد و تأیید می‌کنند. در PoS، پازل محاسباتی وجود ندارد؛ در نتیجه، نیازی به تنظیم سختی شبکه برای ثابت نگه‌داشتن زمان تولید بلاک نیست. زمان تولید بلاک در PoS (مثلاً ۱۲ ثانیه در اتریوم) به صورت ثابت توسط پروتکل تعیین شده است. در حالی که PoS مکانیزمی برای پاداش و جریمه‌ی اعتباردهندگان دارد، مفهوم سختی شبکه به معنای PoW (تعداد صفرهای لازم در هش) در آن وجود ندارد و جای خود را به مکانیزم اقتصادی و انگیزشی استیکینگ داده است.

الگوریتم‌های تنظیم سختی مقاوم در برابر ASIC

با ظهور سخت‌افزارهای تخصصی استخراج (ASIC)، هش ریت شبکه‌ها به شدت متمرکز شد. برای مقابله با این تمرکز و حفظ دموکراسی در ماینینگ، برخی بلاکچین‌ها (مانند Monero) الگوریتم‌های اثبات کاری را توسعه دادند که در برابر سخت‌افزارهای ASIC مقاوم بودند. این الگوریتم‌ها که اغلب مقاوم در برابر ASIC نامیده می‌شوند، به گونه‌ای طراحی شده‌اند که نیاز به حافظه‌ی بالا یا عملیات‌های محاسباتی خاصی دارند که برای ASIC‌ها بهینه نیست. هدف از این کار، توزیع مجدد قدرت محاسباتی به سمت واحدهای پردازش مرکزی (CPU) و واحدهای پردازش گرافیکی (GPU) معمولی بود. اگرچه این الگوریتم‌ها همچنان از مفهوم سختی شبکه‌ی بلاکچین برای تنظیم زمان تولید بلاک استفاده می‌کنند، اما تلاش می‌کنند تا رقابت را عادلانه‌تر نگه دارند و از تمرکز قدرت در دستان تعداد محدودی از تولیدکنندگان ASIC جلوگیری نمایند.

نتیجه‌گیری

سختی شبکه‌ی بلاکچین،مرکز پایداری و امنیت در شبکه‌های اثبات کار است. این پارامتر عددی ساده، اما حیاتی، تضمین می‌کند که مهم‌ترین دارایی‌های دیجیتال جهان با نرخ ثابت و قابل پیش‌بینی تولید شوند و اقتصاد غیرتورمی آن‌ها حفظ شود. مکانیزم هوشمند تنظیم خودکار سختی، به طور مداوم میزان دشواری حل پازل‌های محاسباتی را در پاسخ به نوسانات هش ریت (قدرت محاسباتی ماینرها) تعدیل می‌کند و مانع از تأخیر یا تسریع در زمان تولید بلاک می‌شود. با این حال، این مکانیزم با چالش‌های بزرگی نظیر انتقادات به مصرف سرسام‌آور انرژی و آسیب‌پذیری کوتاه‌مدت در برابر شوک‌های زیرساختی مواجه است. تکامل این مفهوم، با ظهور الگوریتم‌های واکنشی‌تر مانند DigiShield و روی آوردن شبکه‌ها به مدل‌های اثبات سهام (PoS) برای کاربردهای غیرمالی، نشان‌دهنده‌ی پویایی این حوزه است. در نهایت، درک عمیق از سختی شبکه‌ی بلاکچین برای هر متخصص، سرمایه‌گذار و علاقه‌مند به فناوری بلاکچین ضروری است، زیرا این مفهوم نه تنها امنیت، بلکه اساس مالی رمزارزها را تعریف می‌کند.