صفحه ۲ از مطالب سیستم عامل
Mac OS X 10.1 (Puma) یک نسخه حیاتی و تعیینکننده بود که بیش از آنکه بر ویژگیهای جدید تمرکز کند، بر کیفیت و کارایی تمرکز نمود. اپل با این نسخه، درسهایی را که از Cheetah آموخته بود، به سرعت به کار گرفت و سیستمعامل را از نظر عملکردی به بلوغ رساند.
Android 1.6 (Donut) را باید به عنوان نقطه عطف استراتژیک در تاریخ اندروید در نظر گرفت. این نسخه با حل دو چالش بزرگ، یعنی انحصار سختافزاری (توسط پشتیبانی از وضوحهای مختلف) و انحصار شبکهای (توسط پشتیبانی از CDMA)، مسیر را برای جهانیسازی و تنوع سختافزاری اندروید هموار کرد.
Mac OS X 10.0 (Cheetah) هرچند که خود یک سیستمعامل کامل و بینقص نبود و به دلیل کندی مورد انتقاد قرار گرفت، اما به عنوان شروع یک دوران جدید و بازگشت شکوهمند در تاریخ اپل شناخته میشود.
Android 2.0/2.1 (Eclair) نه یک ارتقاء ساده، بلکه یک انفجار قابلیتهای حیاتی بود که اندروید را وارد مرحله بلوغ کرد. با ارائه قابلیتهای همگامسازی چندحسابی و پشتیبانی از Exchange، درهای ورود به بازار سازمانی را باز کرد و با ارائه Google Maps Navigation، اکوسیستم موقعیتمحور موبایل را برای همیشه دگرگون ساخت.
iOS 6 یک نسخه متناقض و در عین حال حیاتی در تاریخ اپل بود. این نسخه به وضوح نشان داد که اپل آماده است تا با هدف استقلال کامل پلتفرم، ریسکهای بزرگی را متحمل شود.
Android 1.5 Cupcake یک بهروزرسانی صرفاً افزایشی نبود، بلکه یک نقطه عطف استراتژیک بود که هویت و جهتگیری پلتفرم اندروید را برای سالهای آینده تعریف کرد. با معرفی صفحهکلید مجازی، اندروید برای اولین بار توانست از وابستگی به صفحهکلید فیزیکی رها شود و به یک سیستمعامل موبایل تمام لمسی و انعطافپذیر تبدیل گردد.
iPhone OS 3 را میتوان به حق، نقطه عطفی در تاریخ تکامل سیستم عامل موبایلی اپل دانست. این نسخه، نه به دلیل نوآوریهای فضایی، بلکه به دلیل برطرف کردن نقاط ضعف بنیادی و افزودن ویژگیهای حیاتی که آن زمان به عنوان استانداردهای صنعتی تلقی میشدند (مانند کپی و پیست و MMS)، شایسته توجه است.
Android 1.1 Petit Four به عنوان اولین بهروزرسانی پس از عرضه عمومی پلتفرم موبایل گوگل، یک نسخه حیاتی و تعیینکننده بود. این بهروزرسانی نه با افزودن قابلیتهای خیرهکننده، بلکه با انجام دقیق و مؤثر یک مأموریت نجات، نقش خود را ایفا کرد: تثبیت عملکرد هسته سیستمعامل و رفع باگهای حیاتی که ثبات T-Mobile G1 را تهدید میکردند.
Debian 1.1 Buzz که در سال ۱۹۹۶ منتشر شد، در نگاه اول ممکن است یک محصول خام و دشوار به نظر برسد؛ یک سیستمعامل مبتنی بر هسته ۲.۰، با مدیریت پنجرههای ابتدایی و فرآیند نصب پیچیده. اما نگاه عمیقتر نشان میدهد که باز (Buzz) چیزی فراتر از یک توزیع لینوکس بود؛ آن یک مادرخوانده بود که تمام توزیعهای لینوکسی که امروز میشناسیم، بر شالوده معماری و فلسفه آن بنا شدهاند.
Mac OS X 10.8 Mountain Lion را باید نسخه «تکمیل کننده» در عصر گذار اپل دانست. در حالی که Lion مفاهیم جدیدی را کاشت، Mountain Lion با یکپارچهسازی بینقص برنامههای iOS مانند Messages، Reminders و Notes و معرفی قابلیتهای حیاتی مانند Notification Center و Gatekeeper، شکاف بین دسکتاپ و موبایل را به طور کامل پر کرد.
ویندوز ۱٫۰ (Windows 1.0) که با تاخیر فراوان و تحت فشار رقابت از اپل و زیر سایه تهدیدات حقوقی به بازار آمد، هرگز یک محصول انقلابی یا یک موفقیت تجاری فوری نبود. این سیستمعامل در سال ۱۹۸۵، کند، دارای محدودیتهای رابط کاربری (مانند کاشیکاری) و وابسته به زیرساخت ۱۶ بیتی و ناپایدار MS-DOS بود.
Ubuntu 4.10 Warty Warthog، که در اکتبر ۲۰۰۴ به جهانیان معرفی شد، بیش از یک توزیع ساده لینوکس بود؛ یک پارادایم شیفت (Paradigm Shift) در عرصه محاسبات شخصی مبتنی بر نرمافزار آزاد بود. در حالی که از نظر فنی در سالهای اولیه با چالشهایی در زمینه سازگاری سختافزاری و پایداری روبهرو بود، اما توانست با موفقیت، مهمترین سد راه پذیرش لینوکس را بشکند: پیچیدگی.
Mac OS X Server 1.0 Hera که در سال ۱۹۹۹ عرضه شد، قطعاً یک محصول ناقص از نظر رابط کاربری و سازگاریهای اولیه بود. اما نمیتوان منکر نقش حیاتی و غیرقابل جایگزین آن در تاریخچه اپل و سیستمعاملهای مدرن شد. این سیستمعامل، اولین جرقهای بود که قدرت هسته UNIX را بر روی سختافزار مکینتاش به نمایش گذاشت و اثبات کرد که اپل میتواند یک پلتفرم پایدار، قدرتمند و آماده برای شبکههای تجاری ارائه دهد.
اندروید ۱.۰، که در سپتامبر ۲۰۰۸ معرفی شد، شاید بهتنهایی یک شاهکار تکنولوژیک خیرهکننده نبود و از نظر زیباییشناسی و روانی رابط کاربری، جایگاه دومی نسبت به رقبای خود داشت. اما ارزش واقعی آن در جزئیات ظاهری یا قابلیتهای ناقص آن نهفته نبود، بلکه در فلسفه معماری آن بود که پایههای سیستم عامل متن باز را در صنعت موبایل بنا نهاد.
iOS 2، که در زمان خود با نام iPhone OS 2 شناخته میشد، نه یک بهروزرسانی تکاملی، بلکه یک انقلاب پلتفرمی بود. اگرچه نسل اول آیفون با iPhone OS 1 متولد شد، اما این iPhone OS 2 بود که آن را به یک ابزار آیندهنگر و چندمنظوره تبدیل کرد.
iOS 1، که در زمان عرضه با نام iPhone OS 1 شناخته میشد، نه تنها یک سیستمعامل جدید نبود، بلکه یک مانیفست (بیانیه) بود؛ بیانیهای که اعلام میکرد آینده محاسبات موبایل، حول سادگی، لمس و تجربه یکپارچه کاربر خواهد چرخید.
